(Door Corine)

Ik kom op de terugweg van mijn werk bij je langs om samen gezellig te eten. Van te voren vraag ik waar je zin in hebt, zodat ik dat onderweg kan kopen bij de Albert Heijn. Negen van de tien keer is het tortellini. Nu ook weer. Ik neem voorgesneden groente mee. Het eten is snel klaar. Dat is maar goed ook, want het is al aardig laat. Zodra we het eten achter de kiezen hebben, zet ik een CD van Marco Borsato op, ons gezamenlijke idool. De eerste pianoklanken klinken uit de cd-speler. Jij begint enthousiast te zwaaien met je armen. Maar zodra we de eerste woorden zingen, kijken we allebei heel serieus:

Als er iemand bij me wegging
Even slikken en weer doorgaan
Even woelen en gewoon weer opstaan
Het deed me weinig

Terwijl ik de afwasbak vol laat lopen met het lauwe water uit de kraan, rij je je rolstoel naast het keukenblok. Ik geef je de theedoek aan, die jij voor jouw doen behendig neerlegt op het blad van je rolstoel.

Maar om jou ben ik verdrietig
Zonder jou ontzettend nietig
Je stem die in mijn hoofd blijft zitten
Mij geen moment met rust laat

Ik geef je de borden aan, die jij met de ene helft van de theedoek droog begint te deppen. Omdat Marco Borsato onverbiddelijk in de maat zingt, zijn jouw zinnen korte samenvattingen van zijn regels. Meestal zing je, of beter gezegd, reciteer je alleen het laatste woord. Maar de theatrale blik in je ogen spreekt boekdelen.

Ik voel alleen de pijn van “God, waar is ze?”
Ik voel alleen de pijn van jou hier bij me missen
En ik kan er niet meer om gaan
Ik kan er echt niet meer mee om gaan

Het bestek is aan de beurt om drooggewreven te worden. Tegen deze tijd beginnen we melodramatisch onze stem te verheffen.

En ik zou wel willen smeken
Als ik wist dat dat nog zin had
Maar de dagen worden weken
En de weken worden jaren

Een pollepel valt op de grond. Even een gefrustreerde blik van jouw kant. Ik raap hem voor je op, en jij droogt hem verder af.

Dit gevecht kan ik niet winnen
Want jij zit veel te diep van binnen
Waarom nou jij?
Waarom nou jij?
Waarom nou jij?
Waarom ben jij nou uit mijn leven?
Waarom ben jij nou niet gebleven?

We schromen er niet voor om hartverscheurend uit te halen met onze stem. Op het toppunt van onze gespeelde emotie, kun je je lachen niet meer inhouden. En ik daardoor ook niet meer. Maar al snel worden we weer serieus. Terwijl de pannen aan de beurt zijn, vallen we weer terug in dynamiek.

En dus tel ik de lege lange dagen
Die zonder jou voorbij gaan
Met geen enkele hoop voor morgen
Geen hoop op wat dan ook
Ik tel gewoon de lange dagen
Ik tel gewoon de lege lange dagen
Maar ik wil niet
Ik wil niet meer

De theedoek is meer nat dan droog , en het afwaswater koud. Jij rijdt naar de buffetkast om de schone vaat op te bergen. Ik hoor een diepe zucht, en je zingt even niet meer mee. Op mijn vragende blik reageer je met een schaterende lach.

Maar om jou ben ik verdrietig
Zonder jou ontzettend nietig
Je stem die in mijn hoofd blijft zitten
Mij geen moment met rust laat

Ik help je om de placemats van de tafel schoon te maken met een vaatdoekje. Deze berg jij samen met de onderzetters op in de buffetkast. Ik zet alvast de waterkoker aan voor een kopje thee. We voeren de emoties voor de laatste keer op.

En dat er mensen zijn die lachen
En dat er mensen zijn die dansen
En dat er mensen zijn die innig zoenen
Dat kan ik nu niet meer begrijpen

Ik voel alleen de pijn van “God, waar is ze?”
Ik voel alleen de pijn van jou hier bij me missen
En ik kan er niet mee om gaan
Ik kan er echt niet meer mee om gaan