(Door papa)
Terwijl ik gisteren, 14 oktober 2012, bezig was een aantal oude sms’jes weg te gooien, kwam ik een sms van 13 0kt 2011 tegen waarin Margreeth schrijft dat ze Marielle naar Baldershoef heeft gebracht. 14 oktober: Marielle blijft pijnklachten houden, naar revalidatie arts? Gisteren een bitje laten passen bij de tandarts in Arnhem, past niet, ook vervelend. Zomaar sms’jes die ik een jaar geleden kreeg toen ik in Senegal aan t werk was. Nu precies een jaar later daar weer aan het werk. Pijn welt op in me nu ik de sms’jes nog weer doorlees. Eén jaar geleden!! We hadden er geen flauw idee van waar die pijnklachten vandaan kwamen, laat staan hoe het Marielle zou vergaan. Pijn omdat ze er niet meer is, ‘t is nog steeds niet te bevatten. Het is allemaal nog zo vers. De laatste 3 weken van haar leven gingen zo snel. Ik hield me vaak in om niet te gaan huilen en haar daardoor van streek te maken. Wat is het moeilijk, dacht ik toen, om niets meer voor je te kunnen doen. Je te zien wegteren vanwege het snelgroeiende kankergezwel. Het is nog steeds moeilijk om te bedenken wat jou is overkomen.
Toen ik vannacht even wakker werd, bedacht ik dat het enkele weken voor mijn vertrek naar Senegal de laatste keer was geweest dat ik met je op de tandem ben weggeweest. Met een handige draai kon ik je op het zadel krijgen. Eén van onze geliefde tochtjes was een rondje vliegveld Teuge. Vliegtuigjes die opstegen, parachute springers die naar beneden kwamen. Prachtig om dat samen te kunnen bekijken. Wat deden we dat graag. Soms voelde ik ook wel de pijn van jouw beperkingen. En jij? Jij ook. Liever had je met je leeftijdsgenoten gaan stappen, zoals je zussen konden doen. We genoten samen van het even weg zijn, van het mooie weer of van de vogels die we zagen en hoorden zingen. Soms zelfs ooievaars. Wat waren die tochtjes soms avontuurlijk. Nooit te vergeten was dat we op een avond op onze weg naar huis drie rode vliegtuigjes vanuit de verte recht op ons af zagen komen. We stopten om ze te kunnen volgen. Plotseling draaiden ze alle drie tegelijk om hun as en vlogen ze op hun rug. Prachtig vond je het en ik ook om deze stuntvliegers te volgen. Dit deden ze tijdens drie achtereenvolgende rondjes, daarna gingen ze landen en werd ‘t stil. Ik was blij dat we op onze terugweg samen van dit schouwspel konden genieten. Een stukje eenzaamheid werd omgekeerd om door een mooie belevenis. Dichter bij Apeldoorn komend zei ik, ‘Mariëlle, je moet me nu echt even helpen om over die bult te komen’. ( ‘t viaduct over de A50.) Tjonge, dan kon je me er iets van! Met alle kracht van je spasme die dan los kwam, duwde je de trappers naar beneden. Terwijl ik dit laatste zinnetje schrijf, lopen mijn ogen vol van tranen en moet ik huilen. Meid, ik mis je zo erg. ’t Is nog steeds niet te bevatten, maar eens zal ik komen waar jij nu bent, aan de rivier, bij Jezus. Je zult dan mij kunnen verrassen met een tochtje op de tandem, je papa.