(Door Hanneke)

Een paar dagen geleden reed ik in mijn auto, het regende, ik draaide een weg op en opeens zag ik een jonge vrouw zittend op een rolstoelfiets samen met haar begeleidster schuilend onder een boom. Toen ik kwam aanrijden schrok ze van de auto en bewoog ze ongecontroleerd met haar arm, zoals jij dat ook altijd deed als er plotseling iets gebeurde.

In een flits ging ervan alles door me heen, emoties, herinneringen, gedachten. Ik moest denken aan alle keren dat wij in de regen hebben gefietst en ook wel eens onder een boom hebben geschuild, als het te hard regende. We hadden dan allebei onze regenjas aan. Als jij ging fietsen, ging de regenjas van je benen af, waardoor je broek nat werd, dus ik zei dan tegen je dat ik wel zou fietsen. Nadat we een paar keer in de regen hebben gefietst, kwam je tot de conclusie dat je het toch niet zo leuk vond. Daarna gingen we vaker met de auto, maar je vond het wel het wel fijn dat je de keuze had, net zoals iedere ander.

Ik moest ook denken aan de laatste keer dat we samen hebben gefietst. Het was 5 dagen voordat je overleed. We mochten de rolstoelfiets van Lieke gebruiken, want je was te zwak om zelf te fietsen. Je had er naar uit gekeken om weer naar buiten te gaan. Het was moeilijk aan je te zien of je er nou echt van genoot, want je was zo uitgeput en ziek. Maar toen we na een rondje weer langs je huis reden en zagen dat er bezoek zat, wilde je niet stoppen en naar binnen gaan. Je wilde nog een rondje, alsof je voelde dat het je laatste keer zou zijn en je er alles uit wilde halen….

Dit was mijn afscheidsmomentje met jou… een paar dagen daarna ging je in de sedatie en was je nauwelijks aanspreekbaar…. Ik ben dankbaar voor dat laatste momentje samen op de fiets…!